عشق یعنی مستی دیوانگی  

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن                 

عشق یعنی در جهان رسوا شدن  

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

من از قصه زندگی ام نمی ترسم
من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.
ای بهار زندگی ام
اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست
اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد
برگرد
باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را
باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا
باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.
بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم
بدان که قلب من هم شکسته
بدان که روحم از همه دردها خسته شده.
این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.
بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام

جهنم سرگردان

شب را نوشیده‌ام .
وبر این شاخه‌های شکسته می‌گریم.
مرا تنها گذار
ای چشم تبدار سرگردان!
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پرپر کنم.

دشت خواب با کوه های
آبی ، نه شعری نه
میلادی
طلوعی بود که  مغربش
گریه میکرد
ستاره ها دل نداشتند که
بخوابند
سوخته حتی خاکستر دشت
ستون ستون، حرمت ِ
احساس بی ریشه گی
قدم قدم، درد ِ بی
همخونان
بغض بغض زجر ِ من بودن

 اشکهایم را تقدیم قلب دریاییت میکنم اما نه . . .

 میدانم دوست نداری اشکی از چشمانم جاری شود

 پس با صدایی که از اعماق وجودم بیرون می آید فریاد می زنم :

از صمیم قلبی که به راهت باختم دوستت دارم

آموخته‌ام: که عشق مرکب حرکت است، نه مقصد حرکت

آموخته‌ام: که این عشق است که زخم‌ها را شفا می‌دهد، نه زمان

آموخته‌ام: که که مهم بودن خوب است، اما خوب بودن از آن مهم‌تر

آموخته‌ام: که تنها اتفاقات کوچک زندگی است که زندگی را تماشایی می‌کند

آموخته‌ام: که پروردگار یکتا همه چیز را در یک روز نیافرید، پس چطور می‌شود که همه چیز را در یک روز به دست آورد

آموخته‌ام: که چشم‌پوشی از حقایق آنها را تغییر نمی‌دهد

آموخته‌ام: که در جستجوی محبت وخوشبختی زمانی برای تلف کردن وجود ندارد

آموخته‌ام: که اگر در ابتدا موفق نشدم، با شیوه‌ای جدید تر دوباره بکوشم

آموخته‌ام: که موفقیت یک تعریف دارد؛ آن هم باور داشتن موفقیت است

آموخته‌ام: که تنها کسی مرا شاد می‌کند که میگوید تو مرا شاد کردی

آموخته‌ام: که گاهی مهربان بودن، بسیار مهم تر از درست بودن است

آموخته‌ام: که هرگز نباید به هدیه‌یی که از طرف کودکی داده می شود، نه گفت

آموخته‌ام: که در آغوش داشتن کودکی به خواب رفته، یکی از آرامش بخش‌ترین حس های دنیا را درون آدمی بیدار می‌کند

آموخته‌ام: که زندگی مثل طاقه پارچه است. هر چه به انتهای آن نزدیک می‌شود، سریع‌تر می‌گذرد

آموخته‌ام: که باید شکرگزار باشیم که هر چه از خدا می‌خواهیم، به ما نمی‌دهد

آموخته‌ام: که وقتی نوزادی انگشت کوچک شما را در مشت کوچکش می‌گیرد، در واقع شما را به اسارت زندگی می‌کشد

آموخته‌ام: که هر چه زمان کمتری داشته باشیم، کارهای بزرگتری انجام می‌دهیم

آموخته‌ام: که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمکش نیستم، دعا کنم

آموخته‌ام: که زندگی جدی است ولی ما نیاز به دوستی داریم که لحظه‌ای با او از جدی بودن دور باشیم

آموخته‌ام: که تنها چیزی که یک شخص می‌خواهد فقط دستی است برای گرفتن دست او وقلبی برای فهمیدنش

آموخته‌ام: که لبخند ارزان‌ترین راهی است که می‌توان نگاه را وسعت بخشید

آموخته‌ام: که باد با چراغ خاموش کاری ندارد

آموخته‌ام: که به چیزی که دل ندارد، نباید دل بست

آموخته‌ام: که خوشبختی، جستن آن است نه پیدا کردن آن

لالا نخواب که وقت خواب نیست           

                                                    دیگه عاشق تو هیچ جمعی حساب نیست

دیگه پنج شنبه محض فال حافظ

                                                    دیدم دست هیچ کسی اصلا" کتاب نیست

لا لا  نخواب تو  دنیا  جنگه

                                                     تو اسباب  بازیا  سرور  تفنگه

پای اسب مراد رویا ها مون

                                                    شکسته.مال چوبه  مال  سنگه

لا لا نخواب عاشقا رو کشتن

                                                   چقدر سنگای بی رحمی درشتن

تمام  یارای  نزدیک  دیروز

                                                    همه رفتن ما رو تنها  گذاشتن

لا لا بخواب   بیدار   نباشی

                                                     نبینی دنیامونو خوار نباشی.